HEDİYELER UNUTULUR AMA BABALARIN NASIL HİSSETTİRDİĞİ ASLA UNUTULMAZ

Çocukların Unutmadığı Şey: Babalarının Onlara Nasıl Hissettirdiği

Bir çocuğa yıllar sonra çocukluğuyla ilgili ne hatırladığını sorsanız, çoğu zaman ilk aklına gelen şeyler sahip olduğu oyuncaklar, gittiği kurslar ya da odasının nasıl göründüğü olmaz. Hafızasında kalanlar genellikle duygularıdır. Kendini güvende hissedip hissetmediği, sevildiğini hissedip hissetmediği, hata yaptığında nasıl karşılandığı, başarılarıyla gurur duyulup duyulmadığı...

Çocukluk, sanıldığından çok daha fazla duyguların biriktiği bir dönemdir. Çocuklar yaşadıkları her deneyimi, etraflarındaki insanların onlara nasıl davrandığını ve bu davranışların kendilerinde bıraktığı hisleri küçük birer hazine gibi iç dünyalarında saklarlar. Bu nedenle bir çocuğun hayatında anne kadar babanın da bıraktığı duygusal izler son derece önemlidir.

Toplumda uzun yıllar boyunca babalık daha çok ailenin geçimini sağlamakla özdeşleştirildi. İyi bir baba olmak; çalışmak, eve ekmek getirmek ve çocukların ihtiyaçlarını karşılamak olarak görüldü. Elbette bunlar bir babanın önemli sorumluluklarıdır. Ancak günümüzde biliyoruz ki çocukların gelişimi için sadece fiziksel ihtiyaçlarının karşılanması yeterli değildir. Çocukların duygusal ihtiyaçları da en az beslenme, barınma ve eğitim kadar önemlidir.

Bir çocuk için baba, dünyayı keşfederken arkasında hissettiği görünmez bir destektir. İlk kez bisiklete binerken, okulun ilk gününde heyecanlanırken, arkadaşlarıyla sorun yaşarken ya da hayal kırıklığına uğradığında dönüp bakabileceği güvenli bir limandır. Çocuk, babasının sözlerinden çok davranışlarını izler. Babasının ona ayırdığı zamanı, onu dinlerken kurduğu göz temasını, zorlandığında gösterdiği sabrı ve sevgisini ifade etme biçimini fark eder.

Bazen babalar çocuklarına olan sevgilerini göstermekte zorlanabilirler. Çünkü birçok baba da kendi çocukluğunda sevgisini açıkça ifade eden bir baba modeli görmeden büyümüştür. Sevginin çalışarak, koruyarak ve ihtiyaçları karşılayarak gösterileceğine inanmıştır. Oysa çocuklar için sevginin hissedilmesi gerekir. Birlikte geçirilen kaliteli zaman, paylaşılan bir oyun, yapılan kısa bir sohbet ya da içten bir sarılma, çocukların duygusal dünyasında düşündüğümüzden çok daha büyük yer kaplar. Araştırmalar, babasıyla sağlıklı ilişki kurabilen çocukların özgüvenlerinin daha güçlü olduğunu, sosyal ilişkilerde daha rahat hareket ettiklerini ve duygularını ifade etme konusunda daha başarılı olduklarını göstermektedir. Çünkü çocuk, kendisine değer verildiğini hissettiğinde kendi değerini de fark etmeye başlar. Babasının gözlerinde gördüğü kabul, zamanla kendi iç sesine dönüşür.

Bir baba çocuğuna sürekli eleştirel yaklaştığında, yaptığı hataları büyüttüğünde ya da başarılarını görmezden geldiğinde çocuk zamanla kendisi hakkında olumsuz düşünceler geliştirebilir. Tam tersine çabasının fark edildiğini, düşüncelerinin önemsendiğini ve hata yaptığında da sevilmeye devam ettiğini gören çocuk ise daha sağlam bir benlik algısı geliştirir.

Özellikle kız çocukları için baba, hayatındaki ilk erkek figürüdür. Bir kız çocuğunun kendine duyduğu saygıda, sınırlarını koruyabilmesinde ve ileride kuracağı ilişkilerde babasıyla yaşadığı ilişkinin önemli etkileri vardır. Sevildiğini, değer gördüğünü ve saygı gördüğünü hisseden bir kız çocuğu, büyüdüğünde de aynı değeri kendisi için aramayı öğrenir.

Erkek çocukları için ise baba çoğu zaman bir rol modeldir. Oğullar babalarının söylediklerinden çok yaşadıklarını öğrenirler. İnsanlara nasıl davranılacağını, öfkenin nasıl yönetileceğini, sorumluluk almayı, merhameti ve saygıyı büyük ölçüde babalarını gözlemleyerek keşfederler. Bu nedenle babalar çocuklarına yalnızca öğüt veren kişiler değil, aynı zamanda yaşayan örneklerdir.

Günümüzün yoğun yaşam temposu içinde birçok baba ailesi için daha iyi şartlar oluşturabilmek adına uzun saatler çalışıyor. Bu çaba son derece kıymetli olsa da bazen çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şeyin daha fazla eşya değil, daha fazla ilgi olduğu unutulabiliyor. Çocuklar pahalı hediyelerden kısa süreli mutluluk duyabilirler; ancak bir babayla geçirilen samimi zamanın etkisi yıllarca sürebilir.

Birlikte yürüyüş yapmak, oyun oynamak, okuldan dönerken gününün nasıl geçtiğini sormak, bir hikâye okumak ya da sadece onu dikkatle dinlemek... Bunlar küçük gibi görünen ama çocuğun kalbinde büyük yer eden anlardır. Çünkü çocuklar kendilerine zaman ayıran insanlardan değerli oldukları mesajını alırlar.

Babalık kusursuz olmak değildir. Her zaman doğru şeyi söylemek, hiç hata yapmamak ya da her soruna çözüm bulmak da değildir. Babalık bazen yorulduğunu kabul etmek, hata yaptığında özür dileyebilmek ve çocuğuyla yeniden bağ kurabilmek demektir. Çocukların ihtiyacı olan şey mükemmel bir baba değil; yanında kendini güvende, görülmüş, duyulmuş ve seviliyor hissedebildiği bir babadır.

Yıllar geçecek. Oyuncaklar kırılacak, kıyafetler küçülecek, fotoğraflar sararacak. Ancak bir çocuğun kalbinde bıraktığınız duygular yaşamaya devam edecek. Belki yıllar sonra çocuğunuz çocukluğunu anlatırken belirli bir günü hatırlamayacak. Fakat yanında huzur bulduğu anları, kendini güçlü hissettiği zamanları ve sizin ona verdiğiniz değeri hatırlayacak.

Çünkü çocuklar babalarının aldığı hediyeleri unutabilirler. Hangi oyuncağı ne zaman aldıklarını da unutabilirler. Ama babalarının yanında kendilerini nasıl hissettiklerini çoğu zaman unutmazlar.

Ve bir çocuğun hafızasında kalabilecek en güzel duygu, koşulsuz sevildiğini bilmektir.